യക്ഷി.....

ചന്ദനനിലാവിന്‍ ചാരുതപ്രഭയില്‍

നിശാഗന്ധികള്‍ പൂത്തുവിരിഞ്ഞൊര സൗരമാസനിശയില്‍...

നിഗൂഡസുഗന്ധമായി വെന്പാലകള്‍പൂത്തുവിടര്‍ന്നുപടര്‍ന്നു

നിന്നൊരീ യാമത്തില്‍....

നറുനിലാവ് തെളിച്ചിട്ടോരാ രാത്രിതന്‍ വീഥിയില്‍

കണ്ടുഞാനാ നിശാചരിയാമൊരുകന്യകയായ്‌...യക്ഷിയെ..

തളിരാമ്പല്‍മൊട്ടുപോലെയാ പാദങ്ങള്‍ ഭൂമിതന്‍പരപ്പില്‍

ആ കാന്തരവീചിയില്‍ പതിയാതെ.....

പാദസരമുത്തുകളിളക്കി കാറ്റിലൂടെ..നിതംബചുംബിയാം

കാര്‍കൂന്തലിളകിയാടി...ഏകയായി......നിശാചരിയാം അനൂചയായ്‌...

ആന്തന്നനാമെന്നില്‍ ആധിവാസഗന്ധകമേറ്റ്‌....

മോഹംതുടിച്ചുണര്‍ന്നീടുന്നു.....

കണ്ണിമചലിക്കാതെ എന്‍അന്തരംഗമേതോ അഞ്ജാതമാമൊരു..

ലയമധുരാനുഭൂതിയില്‍ മറന്നുനിന്ന് ഞാന്‍....

അനാഗാരികഹ്രദയത്തില്‍ ഉന്മാദമുണര്‍ത്തുന്ന സൗന്ദര്യ...

അധികാമസ്വരൂപഭംഗിയാണവള്‍തന്‍ മേനി...

ഇളകിയഴിഞ്ഞുലുഞ്ഞുതിര്‍ന്ന അന്തരീയവും കാഞ്ചികമണികളും..

മാദകമന്ദഹാസമാ ചെന്‍ചൊടികളിലിളകിയാടി....

ലോലമാംസ്തനകഞ്ചുകങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍...പാരവശ്യമായി

തെന്നിതെറിച്ച...ഊര്‍ണ്ണവാദികളും...

ആ വനനദിതീരവീഥിയില്‍ സ്മരവല്ലഭരാത്രിയില്‍

തളിര്‍വള്ളികള്‍പോലെയാംഗുലങ്ങള്‍..

പാലപൂവിതള്‍ നുള്ളിയടര്‍ത്തി സ്മരാന്ധവിവശയായി....

തിരകളായിയിളകി ആ മോഹനനയനന്‍ങ്ങള്‍....

കാമസംയോഗ കാമിയാം യക്ഷിയാണവള്‍....