മൗന മായി നീയ് തിരിഞ്ഞു നടന്നപ്പോള്.
നിറഞ്ഞത് എന്റെ കണ്ണുകള് ആയിരുന്നില്ല്യ...
ഈ ഒരു ജന്മം നിന്നെ സ്നേഹിക്കാന് കരുതി വച്ച..
എന്റെ സ്നേഹം അതുമുഴുവന് വാര്ന്നു പോകുന്നത് പോലെ..
ഒരു യാത്ര മൊഴിപോലും ചൊല്ലാതെ ..
നീയ് നടന്നു അകന്നു തുടങ്ങിയപ്പോള്.
ഒരിക്കലെങ്കിലും തരിഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കില് എന്നു ഞാന് ആഗ്രഹിച്ചുവോ..
തിരിച്ചു വിളിക്കാനവില്ല്യ ..എങ്കില് തന്നെയും എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും
അത് ആഗ്രഹിച്ചുവോ...?
കാത്തു ഇരിക്കണ ഒരു വലിയ കറുപിനെ കാണാന് എന്നവണ്ണം
ഞാനും തിരിഞ്ഞു നടന്നു...
സ്വപ്നങ്ങള് ചവിട്ടി മെതിച്ചു കാല് പദങ്ങള് വച്ചപ്പോള്...
നിലത്തു വീണ കണ്ണുനീര് തുള്ളികള്
കരിമുള്ളുകളായി കാലില് തറചപോലെ .
നെയ്തു കൂട്യനമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങള് മുകളില്
പെയ്തു ഇറങ്ങുന്ന കാര്മേഘങ്ങള് .
ഒരേ വഴിയില് കണ്ടുമുട്ടി നാം
ഒരുമിചെറെ കുറെ നടന്നു നമ്മള് ...
മുട്ടിയുരുമ്മിയ കൈകള് സ്നേഹം പങ്കുവച്ചു..
കണ്ണുകളിലെ സ്വപ്നം..ചുണ്ടുകള് പറഞ്ഞിരുന്നു..
നിന്റെ വാചാലതക്ക് എന്റെ രാവും പകലും വഴിമാറി തന്നു..
ഓര്ക്കുവാന് ഏറെ തന്നു നീയ് മടങ്ങുമ്പോള്..
മറക്കുവാന് കഴിയാതെ ഒരു ജന്മം മാത്രം ബാക്കിനില്ക്കവേ ..
അകലുന്ന സന്ധ്യയെ നോക്കി
വിരഹം കുറിക്കുന്നൊരു കവിതയാകുന്നു
എന്റെ കവിതേ നിന്റെ യാത്രാമൊഴി...
