തുവാല .....
എന്റെ ഹ്രദയം ഒരു വെളുത്ത തുവാലയാണെന്നു ഒരുനാള് അവള് എന്റെ കാതില് മന്ത്രിച്ചു...അവളുടെ രൂപം ഒരു ബ്ലോട്ടിംഗ് പേപ്പര് പോലെ ഞാന് ആ തുവാലയില് പതിചെടുത്തു ഏറെ നാള് ഓമനിച്ചു അക്ഷരങ്ങള് കവിതകള് ആയപ്പോള് ഋതുക്കള് കടന്നു പോയോപ്പോള് .വെളുത്ത തുവാലയില് രക്തം കിനിഞ്ഞു ...തുവാല ചുവപ്പ് നിറമായി അപ്പോള് അവള് എന്റെ കാതില് വീണ്ടും മന്ത്രിച്ചു ..നമ്മള് എന്തിനു മുഷിഞ്ഞ തുണികള് സുഷിക്കുന്നു ..... അതും രക്തം പുരണ്ട ഒരു കീറ പഴംതുണി ..... ഞാന് അത് അവള്ക്കുവേണ്ടി എന്നന്നേക്കുമായി ദൂരേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു ...ഒപ്പം നഷ്ടമായത് എന്റെ തുടിക്കുന്ന ഹ്രദയം ആയിരുന്നു..... ഞാന് ആ സത്യം വൈകി തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോള് ..അവള് മറ്റൊരാളുടെ കാതില് ..അയാളുടെ ഹ്രദയം ഒരു വെളുത്ത തൂവാലയനെന്നു മന്ത്രിച്ചു തുടങ്ങിയിരികുന്നു.....
No comments:
Post a Comment