പാരിജാതങ്ങള്‍ ...

ഇന്നും നിന്നെ ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു...

നിശയില്‍ വിരിഞ്ഞ പാരിജാതം പോലെ...

എന്നു എന്‍ കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളി വീഴുന്നു...

അത് ഏറ്റു വാങ്ങുന്നു ഈ നഗ്ന ഭൂമി..

അടര്‍ന്നു വീഴുന്നു ഇതളുകള്‍ എന്‍ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ പോലെ..

പടരുന്നു സുഗന്ധം നിന്നില്‍ എന്‍ സ്നേഹം പോലെ..

തഴുകുന്നു ഈ നിലാവ് എന്നില്‍ നിന്‍ കരങ്ങള്‍ പോലെ..

അറിയുന്നു ഞാന്‍ ഈ മണ്ണിന്‍ മണം..

കണ്ണുനീര്‍ വീണു നനഞ്ഞ മണ്ണിന്‍ മണം ..

നീണ്ടു നനുത്ത നിന്‍ മുടിയില്‍ വരണ്ടു ഉണങ്ങിയ..

ആ വെളുത്ത പിച്ചിതന്‍ സുഗന്ധം..

ഇന്നു ഈ ശവപറമ്പില്‍ കരിഞ്ഞ ശവത്തിന്‍

ഗന്ധം പോലെ..

എന്നില്‍ വെറുപ്പ്‌ കലര്‍ത്തുന്നു ഗന്ധം ...

സ്നേഹവും സ്വപ്നവും കരിയുന്ന ഈ പറമ്പില്‍

ഇനിയും കരിഞ്ഞു തീരാതെ...

കനലുകള്‍ കഥ പറയുന്ന ഒരു ഹ്രദയവുമായി..

ഇനിയൊരു ജീവിത യാത്രയില്‍..

പങ്കുവെക്കുവാനില്ല്യ നമുക്കൊരു ജീവിതം...

പാതി വഴിയില്‍ ബാല്യം ഉപേഷിച്ച് ഞാന്‍...

അതിന്‍റെ പാതിയില്‍ യ്വവനം ഉപേഷിക്കുന്നു ഞാന്‍..

ഇനിയൊരു പാതിയില്‍ ഇല്ല ഒന്നുമേ ഉപേഷിക്കാനും കൂട്ടാനും...

യാത്ര പറയുന്ന നിന്‍റെ വിറയാര്‍ന്ന ചുണ്ടുകള്‍ ..

നടന്നകലുന്ന നിന്‍റെ കാല്‍പാദങ്ങള്‍...

പിന്‍ തുടരാന്‍ കഴിയാതെ ബന്ധങ്ങള്‍ ബന്ധിച്ച

ബന്ധനത്തില്‍ ഏകനായി നിലക്കവേ..

എന്നിലേക്ക്‌ മടങ്ങി എത്തുവാന്‍ കഴിയാത്ത അത്രെയും ദൂരം...

നീയും കാലവും സഞ്ചരിച്ചുവോ...?