അത്രമാത്രം ...

തനിച്ചു നിൽക്കുന്നു ഞാനീ 

ഒറ്റമരത്തിൻ ചില്ലയ്ക്കു താഴെ

വർഷകാല കാർമേഘമൊരു 

ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ കരയുന്നു 

കണ്ണുനീർ വീഴ്‌ത്തുന്നു..

മഴത്തുള്ളികളുടെ കണക്കുതെറ്റി 

പെരുംതുള്ളികളായി അലതെറ്റി 

കാറ്റിൽ ഗതിതെറ്റി ആർത്തലച്ചീടുന്നു...

മഴയുറച്ചീടുന്നു മൺ-

വഴികളിൽ...

നോവിൻ ദലമർമ്മരങ്ങളും

ഓർമ്മതൻ ജലതാളവും തമ്മി-

ലലിഞ്ഞു നീർചാലുകളായിടുന്നു...

മഴക്കാറ്റുവീശുന്നു, കണ്ണീർക്ക-

യങ്ങൾപോലെ നീ പിന്നെയും 

പിന്നെയും കരയുന്നു...

ഇനി നമ്മൾ കാണുകയില്ലന്ന-

റിഞ്ഞപോൽ 

കാർമേഘം തിങ്ങുമ്പോൾ....

ഇനി നമ്മൾ പ്രണയിക്കുകയില്ലെ-

ന്നറിഞ്ഞപോൽ

മഴമേഘം വിങ്ങുമ്പോൾ.....

ഒടുവിൽ മിഴിനട്ടുകാത്തിരിക്കാം 

ഇരുവർ നാം മാത്രമായൊഴുകും

ഒരു ജലപാതയായി 

തമ്മിൽ പുണർന്നു,

ജലപ്പരപ്പിൽ പൂക്കുന്ന 

ക്ഷണിക കണങ്ങളായി....

നുര പതഞ്ഞ ചുഴികളായി...

മറവിയുടെ ആഴങ്ങളിൽ 

അഗാധതലങ്ങളിൽ...

നാമൊന്നായി അത്രമാത്രമായി...